သတ္လိုလွ်င္ သတ္ပါေစေတာ့

အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးက ေျဖးေျဖးျခင္း ျပန္ပိတ္သြားသည္။

   ေလးဖက္လံု အက်ဥ္းခန္း အတြင္းတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္ မိဖုရားၾကီးသာ က်န္ေတာ့သည္။ လက္ခုတ္ တစ္ေဖါင္ ခန္႕ျမင့္ေသာ ေနရာရွိ၊ ကၽြႏ္ုပ္က ျပဴတင္းေပါက္ဟု ေခၚေသာ အုတ္တစ္ခ်ပ္စာ လြတ္ေနသည္႕ ေနရာက ၀င္လာသည္႕ ေနေရာင္ေၾကာင့္ အခန္းတြင္းမွာ လင္းေနသည္။

   ထိုလက္တ၀ါးခန္႕ အေပါက္ေလးသာလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္ ျမင္ႏွိဳင္ေသာ ျပင္ပေလာက ျဖစ္ေတာ့သည္။
   ထို ျပဳတင္းကို ၾကည္႕၍ ေန႕ည ခြဲရသည္။
   ျပင္ပတြင္ ေနပူ မိုးရြာကို ခန္႕မွန္းရသည္။

   ကၽြႏ္ုပ္ကို ညွိဳးငယ္စြာၾကည္႕၍ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနေသာ မိဖုရားၾကီးကို အေမးရွိ လိုက္သည္။

   “ ႏွမေတာ္ မ်က္ႏွာ မေကာင္းပါလား? ”
   မိဖုရားၾကီး ဘာမွ ျပန္မေျပာ ပါးျပင္ထက္တြင္ မ်က္ရည္ေတြသာ လွိမ့္ က်လာသည္။

   သားေတာ္ နန္းလုျပီး ကၽြႏ္ုပ္ကို အက်ဥ္းခ်ထားသည္႕ ေန႕မွစေရြ႕ တေန႕မပ်က္ သစၥာ ရွိရွိ ေန႕စဥ္ ပြဲေတာ္အုပ္ႏွင့္ ေရာက္လာတတ္ေသာ မိဖုရားၾကီး လက္တြင္ ပြဲေတာ္ အုပ္ ပါမလာ။

   “ ေျပာစမ္းပါဦး ႏွမေတာ္ . .  ေမာင္ေတာ္ မထိတ္သာ မလန္႕သာ ရွိလိုက္တာ . . . ပြဲေတာ္အုပ္လဲ မပါ ပါလား?”

   ကၽြႏ္ုပ္ မင္းပ်ိဳမင္းလြင္အရြယ္ နန္းသိမ္းပြဲ ခံတုန္းက အတူလက္တြဲ၍ ဘိတ္သိတ္ ခံခဲ့ေသာ မိဖုရားေခါင္ၾကီးသည္ ခုေတာ့ ရာဇ၀တ္ေကာင္ အက်ဥ္းသားရဲ႕ မယား ျဖစ္ေနရျပီ။

   မင္းဧကရာဇ္ ျဖစ္ခဲ့ျခင္းက ကၽြႏ္ုပ္ကို အက်ဥ္းက်ေစတဲ့ ရာဇ၀တ္မွဳတဲ့လား။

   ကၽြႏ္ုပ္ ဘုရင္သစ္ အျဖစ္ နန္းတက္စဥ္က “ ေမာင္ေတာ္ေနာ္ . . . တျခားေသာ မင္းေတြလို . . . မိဖုရားေတြ အမ်ားၾကီး မထားရဘူး . . ” လို႕ ႏွဳတ္ခမ္းေလး စူ၍ ခေလးေလးတေယာက္လို ေျပာေနေသာ သေျပခက္ႏု အရြယ္ မင္းသမီးငယ္ကေလးကို မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။

   အခုေတာ့လဲ အသက္ သံုးဆယ္ ေက်ာ္ သားသည္ အေမတေယာက္ ျဖစ္ေနျပီ။
 
   ကၽြႏ္ုပ္ေတာင္ သက္ေတာ္ ေလးဆယ္စြန္း မွဘဲေလ . . .

   ခ်စ္သက္လ်ာကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ျပီး မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ စြတ္စိုေနေသာ ပါးျပင္ကို နမ္း႐ွဳပ္လိုက္စဥ္ . . .
   “ ေမာင္ေတာ့္ကို အစာျဖတ္ အငတ္ထားရမယ္လို႕ ဒီကေန႕ဘဲ သားေတာ္ ဘုရင္မင္းျမတ္က အမိန္႕ေတာ္ မွတ္လိုက္တယ္ ေမာင္ေတာ္ . . ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

   “ သားေတာ္ ဘုရင္မင္းျမတ္က အမိန္႕ေတာ္ မွတ္လိုက္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေထ့သံေငါ့သံ ရြံရွာသံေတြ ပါေနေသာ္လည္း စကား ဆံုးခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ေလးကို တသိမ့္သိမ့္ ရွိဳက္၍ ငိုခ်လိုက္ေလသည္။

   “ ဪ . . .  သားေတာ္က သူ႕ အေဖကို ေသေစခ်င္ ျပီတဲ့လား . . . ”

   ခ်စ္လွစြာေသာ သားေတာ္ေလးကို ေျမွာက္ခ်ီ ကစားခဲ့ရသည္႕ ကာလမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိရင္း ရင္ထဲ တြင္ စို႕တက္လာသည္။
   ျခင္မွက္တို႕ မကိုက္ရေအာင္ ယပ္ေတာင္ သားေမႊးတို႕ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေပးရင္း ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေနေသာ သားေလးရဲ႕  မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည္႕ျပီး အခ်စ္ေတြ ပြါးခဲ့သည္႕ အဖရင္းကို သတ္ေတာ့ မတဲ့လား။

   “ စိတ္ အခန္႕ မသင့္လို႕ ေျပာတာ ေနမွာပါ မိေလးငယ္ . . . ”
   မိဖုရားၾကီး စိတ္သက္သာေအာင္ ေျပာလိုက္ရေပမဲ့ သားေတာ္ အေၾကာင္းကို ကၽြႏ္ုပ္သာ အသိဆံုး ျဖစ္သည္။

   “ ေမာင္ေတာ္ အဲ့သလို ထင္သလား ? ”
   မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ ၾကည္႕၍ ေမးလာေသာ မိဖုရားၾကီး အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္ ျပန္ေျဖေနစရာ မလို။

   ေရႊႏွဳတ္ေတာ္က မျမြက္ေပမဲ့ အေျဖကို ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး သိျပီးသား ျဖစ္သည္။

   အခန္းထဲတြင္ တိတ္ဆိပ္ေနသည္။
   ျငိဳးငယ္ေနေသာ မိဖုရားၾကီး၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ နာက်ည္းမွဳ၏ အရိပ္တို႕ကို ျမင္လာရသည္။
   ျပဴတင္းက ၀င္လာတဲ့ အလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ သူ႕မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေတာက္လာသည္။

   “ ဒင္း လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႕ ရမတဲ့လား ” မိဖုရားၾကီး၏ စိတ္ကို ျမင္ေနရသည္။

   ကၽြႏ္ုပ္မွာေတာ့ ေၾကကြဲျခင္းမွ အပ အျခားဘာတခုကိုမွ ခံစားလို႕ မရႏွိဳင္ေတာ့။

   ေလာကတြင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရဆံုး သားက ေသေစခ်င္ေနတာကို သိလိုက္ရတဲ့ အေဖတေယာက္ရဲ႕ ခံစားမွဳမ်ိဳးကို အသင္တို႕ ကိုယ္တိုင္ မၾကံဳဖူးလွ်င္ နားလည္လိမ္႕မည္ မဟုတ္ ေပ။

   “ သားက ေသေစခ်င္ရင္ ေသလိုက္ရံုေပါ့ မိေလးငယ္ ေမာင္ေတာ္ ေသ၀ံ႕ပါတယ္ . . . ေမာင္ေတာ္ ရွိေနေတာ့ ရာဇပလႅင္ေပၚ ထိုင္ရတဲ့ သူ႕ အတြက္လဲ အေနရ ခက္ရွာေပမေပါ့ ”

   “ ေမာင္ေတာ္ မေသရဘူး”
   ေလသံထဲမွာ ကေလးေလး တေယာက္လို လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ ပူစာေနေသာ အသံ ေရာယွက္ေနသည္႕   မိဖုရားေခါင္ၾကီးရဲ႕ မာန္ - ခက္ထန္ထန္ အေငြ႕အသက္ကို ခံစား မိသည္။

.


ကၽြႏ္ုပ္ အတြက္ကေတာ့ မင္းဧကရာဇ္ မဟုတ္ေတာ့ သလို မာန္ မာနဆိုတာေတြလဲ ခ်ဳပ္ျငိမ္းခဲ့ေလျပီ။
   အက်ဥ္းစံေနစဥ္ ေအးခ်မ္းေသာ တရားကို ရွာေတြ႕ခဲ့ျပီးတဲ့ ေနာက္ မေသခင္ တတ္ႏွိဳင္သေလာက္ က်န္ရစ္သူမ်ားအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ကိုသာ ေပးခဲ့ခ်င္သည္။ ထားရစ္ခဲ့ခ်င္သည္။

   ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ သားေတာ္က ဖေအ ေသမွ ေပ်ာ္မယ္ဆိုေတာ့လဲ ေသလိုက္ ႐ံုသာရွိသည္။
   ခ်စ္ရသူ မိဖုရားက လင္ျဖစ္သူ ရွင္မွ ေပ်ာ္မယ္ ဆိုေတာ့လဲ ႐ွင္လိုက္ ႐ံုသာရွိသည္။

   ဒါေပမဲ့ . . .
   “ အစာေရစာ မရွိဘဲ ေမာင္ေတာ္က ဘယ္လို အသက္ ရွင္မလဲ မိမိငယ္ . . .  အဟာရသိဒၶိျပီးတဲ့ တန္ခိုးရွင္မွ  မဟုတ္ေပတာဘဲ . . သို႕ေပေသာ္လည္း . . . မိေလးငယ္ ေနေစခ်င္ရင္ ေမာင္ေတာ္ ရသေလာက္ အသက္ရွင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါ့မယ္”

   ကၽြႏ္ုပ္ျပံဳး၍ ဆို၏။
   ထိုသည္မွာ ရင္ထဲကလာေသာ စကား ျဖစ္ေလသည္။

   “မိေလးတို႕ ေမြးခဲ႕ ေကၽြးခဲ့လို႕ ဒင္းလူျဖစ္လာတာပါ ေမာင္ေတာ္ . . .  ဒင္း အၾကံ ေလာက္မ်ားေတာ့ . .  ”  ေျပာလက္စ စကားကို တ၀က္ႏွင့္ ရပ္၏။
   မခံသာေသာ အေတြးကို မ်ိဳသိပ္ေနရဟန္တူသည္။

   “  အရွင္မင္းျမတ္ သေဘာေတာ္ တူရင္ အသက္ရွင္ဖို႕ မိေလးငယ္ စီစဥ္ ျပီးသား ပါ . . . ”
   “ မိေလးငယ္ ျဖစ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္ သမွ်  ေမာင္ေတာ္ သေဘာတူပါတယ္ . .
   အခု ဘယ္လို စီစဥ္ထားသလဲ . .  ေမာင္ေတာ့္ကို သစၥာ ေစာင့္တဲ့ အက်ဥ္းမွဴး ေတြ တပ္မွဴးေတြ ရွိေနေသး သလား ”

   “ မရွိေတာ့ဘူး ေမာင္ . . . ေမာင္ေတာ့္ကို သစၥာခံသူမွန္သမွ် သားေတာ္က အကုန္ သတ္ျပီး သူ႕လူေတြနဲ႕ အစားထိုး လဲထား ျပီးသား ”
   “ ဒါဆို ဘယ္လိုမ်ား စီစဥ္ထား တာတုန္း . .  ေမာင္ေတာ္ေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး . . ”

   ထို႕ေနာက္  ဟန္ပါပါႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပိုက္လိုက္ျပီး . . .
   “ ကိုင္း . .  ေလွ်ာက္တင္ေစ . . . မိဖုရားၾကီး . .
   ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ နားေတာ္ဆင္သ၍ ဘ၀င္က်ေလလွ်င္ . . . ခြင့္ျပဳေတာ္ မူမယ္ . . . ”

   ကၽြႏ္ုပ္၏ ေနာက္ေတာက္ေတာက္ အမူအရာတြင္ မိဖုရားၾကီး တခစ္ခစ္ရယ္ေတာ္ မူေလသည္။

“ ကဲ ေျပာ . .  ေမာင္ေတာ္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ? ”

   ကၽြႏ္ုပ္၏ နား အနားကို ကပ္၍ တိုးတိုးေလး ေျပာျပေသာ အၾကံကို ၾကားလိုက္ရေသာ အခါ ကၽြႏ္ုပ္ မွင္သက္ သြားရသည္။

   စကား ဆံုးသည္ႏွင့္ ေနာက္ကို ဆုတ္သြားျပီး အက်ဥ္းေထာင္ ေျမေျပာင္ေျပာင္ေပၚတြင္ ၀တ္တြား၍ . . .

   “ မိေလးငယ္ ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ္ မူပါ ေမာင္ေတာ္ ဘုရင္မင္းျမတ္ . . .  ေမာင္ေတာ္ အစာေရစာ ငတ္ျပတ္တဲ့ ဒါဏ္ ခံစားရမွာ မၾကည္႕ ရက္လို႕ပါ ” ဟု ေျပာရင္း ကၽြႏ္ုပ္ ကို ဦးေတာ္တင္ ရွိခိုး ေနေလသည္။

   သားေတာ္သာ သိပါက သူပါ အက်ဥ္းက် ႏွိပ္စက္ ခံရမည္ကို သိလွ်က္ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္ အတြက္ အသက္ စြန္႕ရဲေသာ မိန္းမျမတ္ကို ဆထက္တိုး၍ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမိေလသည္။

   ကၽြႏ္ုပ္သည္ မိဖုရားၾကီးကို ေပြ႕ထူလိုက္ျပီး  တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထား မိလိုက္ေတာ့သည္။

   ကေလးဘ၀ လြန္ေျမာက္ကတည္းက ရပ္တန္႕ခဲ႕ေသာ ကၽြႏ္ုပ္၏ မ်က္ရည္မ်ားသည္ မ်က္၀န္း တြင္ စြတ္စို လာသည္။

   ပညာရွိ အမတ္တို႕ က “ ၀မ္းသာလို႕ က်တဲ့မ်က္ရည္၊ ၀မ္းနဲလို႕ က်တဲ့မ်က္ရည္ ” ဆိုျပီး ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ခြဲျခား ထားေပမဲ့၊
   ယခုက်ေသာ မ်က္ရည္ အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္မွာ ေပးစရာ အမည္ မရွိ။

   “ ေမာင္ . . . ”
   အဘယ္မွ် ၾကာသြားသည္ မသိ။
   မိဖုရားၾကီးေခၚသံေၾကာင့္ အသိ ျပန္၀င္လာသည္။

   “ အခ်ိန္ လင့္ လို႕ မျဖစ္ဘူးေမာင္ . .  ခနေနရင္ အက်ဥ္း မွဴးေတြ ျပန္လာေတာ့မယ္ . . . ”
 
   ကၽြႏ္ုပ္သည္ မိဖုရားၾကီးကို ေပြ႕ေခၚ၍ အခန္းေထာင့္တြင္ ရပ္ေစလိုက္သည္။

   အမိ၀မ္းက ကၽြတ္ကတည္းက အိမ္ေရွ႕စံ အျဖစ္ ေမြးဖြါးလာျပီး မင္းဧကရာဇ္ ျဖစ္ခဲ့သူ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘယ္သူ႕ေရွ႕မွာမွ ဒူးေထာက္ရန္ မရည္ရြယ္ခဲ့။
   စိတ္ကူးလံုး၀ မရွိခဲ့။

   ယခုမူ အခန္းေထာင့္ နံရံကို မွီ၍ မ်က္ေစ့ စံုမွိတ္ျပီး ညိမ္ညိမ္ေလး ရပ္ေနေသာ အသက္သခင္ မိဖုရားၾကီး မိေလးငယ္ ေရွ႕တြင္ ကၽြႏ္ုပ္ ဒူးေထာက္ လိုက္သည္။


   ေဖၚျပရန္ မတတ္သာေသာ ခံစားမွဳ တခုက ကၽြႏ္ုပ္၏ ရင္ထဲတြင္ တင္းက်ပ္ေနသည္။
   ကၽြႏ္ုပ္ တခါမွ မလုပ္ဘူးေသာ အလုပ္တခုကို ကၽြႏ္ုပ္ လုပ္ရေတာ့မည္။

   ကၽြႏ္ုပ္လို ဘုန္းတန္ခိုးရွိေသာ မင္းေယာက်ာ္း တေယာက္ အတြက္ မိန္းမတေယာက္ေ႐ွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ ရသည္႕ အလုပ္ တခုတည္းကပင္ အင္မတန္ ခက္ခဲလွျပီ။
 
   ေနာက္တဆင့္ကေတာ့ ေတြးဖြယ္ရာပင္ မရွိ။
 
   သို႕ေပမဲ့ ကၽြႏ္ုပ္ လုပ္မွ ျဖစ္မည္။
   ေရွ႕တြင္ ရပ္ေနေသာ မိန္းမသည္ သာမန္မိန္းမ မဟုတ္၊
   ကၽြႏ္ုပ္၏ အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္ေခ်သည္။

   မိဖုရားၾကီး၏ မ်က္ႏွာတြင္ တေျဖးေျဖး ရွက္ေယာင္ သန္းလာသည္။
   ထို  ခံစားမွဳ မ်က္ႏွာမ်ိဳးကို အရင္က ကၽြႏ္ုပ္ တစ္ၾကိမ္သာ ျမင္ခဲ့ဖူးေလသည္။

   မိေလးငယ္ႏွင့္ ပထမ ဦးဆံုး အၾကိမ္ ခ်စ္ပြဲ၀င္စဥ္က သလြန္ ေညာင္ေစာင္းေပၚတြင္ ျမင္ခဲ့ရေသာ ရွက္ျပံဳးမ်ိဳး ျဖစ္သည္။

   သူ႕ေရွ႕တြင္ ကၽြႏ္ုပ္ ဒူးေထာက္ထားသျဖင့္ အေနရခက္ေနျခင္းလဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
   . . .
   . . .

Re: သတ္လိုလွ်င္ သတ္ပါေစေတာ့ . . . (by အာဘြား )
« Reply #3 on: December 19, 2013, 04:15:04 AM »
ကၽြႏ္ုပ္ မိဖုရားၾကီး၏ ခါး၀တ္ကို ေျဖခ်လိုက္သည္။

   ယခင့္ ယခင္က ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ဘူးေသာ္လဲ သည္တၾကိမ္တြင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ လက္ေတြတုန္ေနသည္။

   မ်က္ေစ့ေရွ႕တြင္ အနီးကပ္ ျမင္ေနရသည္႕ ၀င္းမြတ္ေသာ ဘိုက္သား ခ်ပ္ခ်ပ္ႏွင့္ သြယ္တန္းေသာ ေပါင္တန္တို႕က ကၽြႏ္ုပ္ စိတ္ကို ျပင္းထန္စြာ လွဳပ္ရွားေစသည္။

   ေပါင္တန္သြယ္သြယ္တို႕ ဆံုရာတြင္ ကုန္းမို႕မို႕ေလး ရွိသည္။
   ထို ကုန္းမို႕မို႕ေလး ေပၚတြင္ နက္ေမွာက္ေသာ ျခံဳႏြယ္တို႕ ရွိသည္။

   ကၽြႏ္ုပ္ လွ်ာျဖင့္ မရဲတရဲ တို႕ထိၾကည္႕လိုက္သည္။
   ေထာပတ္ႏွင့္ ပ်ားရည္၏ ခ်ိဳျမိန္ေသာ အရသာ၊ ေမႊးျပန္႕ေသာ ရနံ႕တို႕ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ဆာေလာင္မွဳ ေ၀ဒနာက ပိုတိုး လာသည္။

   မိဖုရားၾကီး၏ ခါးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ကိုင္၍ သူ႕ ေတာင္ကုန္း မို႕မို႕ ကို ငံုစုတ္ လိုက္သည္။

   ေနာက္ေတာ့ . .
   ၀မ္းပ်ဥ္ ခ်ပ္ခ်ပ္။
   ေပါင္ရင္း တေလွ်ာက္ႏွင့္ ေပါင္ျခံ တ၀ိုက္ ရွိ အဟာရတို႕ ကို ကုန္စင္ေအာင္ ယက္ယူလိုက္သည္။

   မစို႕ မပို႕ စားလိုက္ရသျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္ ၀မ္း၏ ဆာေလာင္မွဳမွာ ပို၍ပင္ ဆိုးလာေလသည္။
 
   ေနာက္ဆံုး တေနရာသာ က်န္ေတာ့သည္။
   . . .
   . . .

   ကၽြႏ္ုပ္၏ လွ်ာကို ေတာင္ၾကားထဲ ထိုးသြင္း လိုက္ျပီး ရသေလာက္ ယက္ယူလိုက္သည္။

   “ အ . .  အ . .  ေမာင္ေတာ္ . . . ”
   ေတာင္ၾကားက ကမူေလးကို လွ်ာျဖင့္ ထိမိခ်ိန္တြင္ မိဖုရားၾကီးဆီက အသံထြက္လာသည္။
   ကၽြႏ္ုပ္ ေခတၱရပ္ျပီး နား စြင့္ ၾကည္႕သည္။
   ဘာသံမွ ထပ္မၾကားရ။

   ကၽြႏ္ုပ္ ထပ္၍ ယက္လိုက္သည္။
   ကမူေလး ေဘးတြင္ ရွိေသာ ေထာဖတ္ဆီခဲႏွင့္ ပ်ားရည္တို႕ ကို မရ ရေအာင္ လွ်ာျဖင့္ လွိမ့္ပတ္ သိမ္းယူလိုက္သည္။

   မိဖုရားၾကီး ဆီက ညည္းသံ မွ်င္းမွ်င္း ကို ၾကားရသည္။

 

   ကၽြႏ္ုပ္၏ ဆာေလာင္မွဳမွာ မေျပေပ်ာက္ေသး။
   မိဖုရားၾကီး၏ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ထည္႕၍ တံေတာင္ ႏွစ္ခုကို ကားလိုက္သည္။
   ေပါင္တို႕ကားသြားသည္။

   လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ တင္သားတို႕ကိုကိုင္၍ ဆြဲယူလိုက္သည္။
   ခါးေလး ခပ္ေကာ့ေကာ့ ျဖစ္လာေသာ မိဖုရားၾကီးသည္ အက်ဥ္းခန္းနံရံကို မွီထားျပီး ေပါင္ကို ရသေလာက္ ကားေပးထားသည္။

   ေတာင္ၾကားလမ္းကို ပါးစပ္ျဖင့္ အုပ္ငံုထားလိုက္ျပီး ေတာင္ၾကားတြင္ က်န္ရွိေနေသးေသာ ပ်ားရည္တို႕ကို ရသေလာက္ ယူငင္မိသည္။

   ေတာင္ၾကားလမ္း အဆံုးရွိ စိမ့္ရည္တြင္းက ေရၾကည္ငံျမျမ ကို တ၀ၾကီး ေသာက္သံုးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ အေတာ္ၾကီး အာသာ ေျပသြားျပီ ျဖစ္သည္။
   မိဖုရားၾကီးမွာ အသက္ကို မနဲ အလွ်င္မွီေအာင္ ရွဴရွိဳက္ရင္း ေမာဟိုက္ေနသည္။

   ကိုယ္ေတာ္၊ မိဖုရား ႏွစ္ပါးလံုး အသက္ရွဴသံေတြ ျပင္းေနသည္။
   သို႕ေသာ္ ေက်နပ္ဖြယ္ ေကာင္းလွ ေခ်သည္။

   ဘ၀သည္ လွပလာသည္။
   ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတာေတြ ျပန္လည္ ေပါက္ဖြါးလာသည္။
   မိေလးငယ္ကို ျမတ္ႏိုးစြာ နမ္းမိသည္။
   
   ၀တ္လဲေတာ္ကို ျပန္၀တ္ျပီး စကား ထိုင္ေျပာေနစဥ္ အက်ဥ္းမွဴးတို႕ ေရာက္လာျပီး မိဖုရားၾကီးကို ျပန္ေခၚသြားၾကသည္။

 
   တလွမ္းျခင္း ေ၀းသြားေသာ မိဖုရားၾကီး၏ ေနာက္တြင္ အက်ဥ္းတံခါးက တေျဖးေျဖး ပိတ္သြားသည္။

   တပါးတည္း က်န္ခဲ့ေသာ ကၽြႏ္ုပ္မွာ မနက္ဖန္ေပါင္း မ်ားစြာကို အသက္ရွင္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ရင္း . . . ။


= = ျပီးပါျပီ = =
အာဘြား - 18 Dec 2013